تسبیح

تَسبیح:

تَسبیح مجموعهای از مهرههایی گِرد از گل پخته یا سنگهای رنگین است که به رشته میکشند تا بدان شمار سبحانگویی و دیگر ذکرها و وردها را نگاه دارند. در قدیم تعداد مهرههای تسبیح، صد یا کمتر و بیشتر بود، و تسبیحهای با هزار دانه که «تسبیح هزاردانه» نام داشت نیز ساخته میشد.

تاریخه تسبیح:

قطع نظر از اینکه تسبیح را بشر آغازین بصورت طوق و به منظور زینت از مهرههای مختلف بکار میبرده، بطور کلی تسبیح از دوران مسیحیت پیدا شده و مسیحیان تسبیحهای طویلی را که از انتهای آن صلیب میآویختند به گردن میآویختند. استفاده تسبیح در ابتدا حکم زینت را داشته و برای جنس دانههای این تسبیح از همه چیز استفاده میکردهاند که اغلب آنها شیشهای بوده بعدها کشیشهای نستورین که در شرق میزیستند از آن برای ذکر اوراد استفاده کردند و بعضی از کاتولیکها نیز بهمین منظور آنرا بکار میبردند.

تسبیحات حضرت فاطمه زهرا:

تسبیحات حضرت فاطمه زهرا ذکری است که مسلمانان معمولاً پس از هریک از نمازهای یومیه میگویند و برای شمارش آن از تسبیح استفاده می شود. باور بر این است که این ذکرها توسط حضرت محمد به دخترش فاطمه یاد داده شدند.

تاریخچه تسبیحات حضرت فاطمه زهرا:

به نقل از دانشنامه اسلام، از معتبرترین منابع اسلام شناسی، در سالهای اول ازدواج امام علی با حضرت فاطمه، امام پول کمی کسب میکرد. او از چاه آب میکشید و مزارع دیگران را آبیاری میکرد. حضرت فاطمه نیز خود خدمتکاری نداشت و خود غلات را با دست آسیاب میکرد و بر اثر کار دستانش تاول زده بود. روزی امام علی خبر دار میشود که پیامبر چند برده دریافت کردهاست. امام علی همسرش فاطمه را میفرستد تا یکی از این بردهها را از پدرش دریافت نماید. حضرت فاطمه پیش پدرش میرود اما در خود این را نمیبیند که چنین درخواستی نماید. سرانجام حضرت علی خود به همراه همسرش راهی منزل پیامبر میشود، اما در خواست آنها از طرف پیامبر رد میشود. پیامبر به آنها می فرماید که «او نمیتواند اجازه دهد که اصحاب صفه از گرسنگی رنج بکشند» و «من باید بردهها را بفروشم و پول آنها را صرف کمک به آنها کنم». پیامبر در عوض تسبیحی که به تسبیح حضرت فاطمه زهرا معروف است را به این زوج جوان میآموزد تا از سختی رهایی یابند. گویند امام علی هیچگاه پیش از خواب، گفتن این تسبیح را ترک نمیکرد.

دستور تسبیحات حضرت فاطمه زهرا:

۳۴ بار الله اکبر

۳۳ بار الحمدلله

۳۳ بار سبحان الله